सायद

सायद,
हामी समानान्तर रेखा हौँला,
आवरण एउटै
चालढाल एउटै
हाउभाउ एउटै
फरक छ त केवल
हाम्रो अस्तित्व
हाम्रो गति
अनि हाम्रो सङ्घर्ष!
हाम्ले आफ्नो एउटा लक्ष्य निर्धारण गरेका छौ;
फरक फरक लक्ष्य
अपेक्षारहित झैँ भएनी अपेक्षा राखेका छौँ
सपना पनि साँचेका छौँ
तर,
खै कुन्नि
मन भित्रका नकारात्मक अवयवहरुले
मस्तिष्कमा पिल्सिएका उत्कुण्ठाहरुले
अनि अपेक्षामात्रैले शिथिल आत्माले
यी दुई रेखा रेखा बीचको गुरुत्वाकर्षणलाई खलबलाइदियो
जसले
एक-अर्काका समानतालाई फरक झैँ तुल्याइदियो
एक-अर्काका सिद्धान्तमा द्वेश भरिदियो
अनि एक-अर्काका आस्थालाई अनास्था गराइदियो!

समयको अन्तरालमा भूकम्पले हल्लाएको प्लेट स्थिर भएझैँ
(हामी बीच पनि त भूकम्प नै गएको थियो!)
आज हाम्रा यी दुई रेखा
फेरी उही आकर्षण
उही चालढाल
अनि उही भावभङ्गीमाका साथ
हातमा हात
तालमा ताल मिलाउँदै
स्थिर हुन खोज्दै छ,
निकासको सुत्रमा बाधिँदै छ!
आखिरी गणितीय सिद्धान्तले पनि त समानान्तर रेखा समयको कुनै विन्दुमा गएर मिलाएकै छ
हामी पनि
त्यस्तै
रेखा न हौँ
जसको एकल अस्तित्व त होला
तर एकल जिवन अस्तित्वहीन छ!
बाँच्न त सकिएला तर जिउनु निरर्थक हुनेछ!
त्यसैले, परिवर्तित समयलाई अङ्गाल्दै
सम्झौताका हाँगाहरु फैलाउँदै
विश्वासका मुनाहरु फुलाउँदै
एक-अर्काका आशाहरु आत्मसात् गर्दै
अबका चित्रहरु सजीव, सार्थक अनि सम्बृद्ध कोरौँ

समयको अन्तरालमा यी चित्रहरु आनन्दका स्रोत बन्नेछन्!
-आयाम